music

poniedziałek, 24 grudnia 2018

Wesołych Świąt!


Wiem, że dawno mnie tu nie było, bo to już prawie rok za pasem, a miałam wrócić we wrześniu, ale cóż... Życie snuje własne plany i do teraz nie udało mi się znaleźć czasu na napisanie rozdziału. Mam też wrażenie, że to co powstaje w nim w tej chwili to już nie jest to samo, w dodatku nie wiem czy się Wam spodoba, ale nadzieja umiera ostatnia, prawda? ;)
Muszę Was uprzedzić, że kiedy już wrócę z nowym rozdziałem, nie będzie to niestety oznaczać regularnego publikowania. Przede mną matura oraz ostatnie egzaminy zawodowe, a to oznacza, że właśnie na szkole muszę skupić największą uwagę. Chcę uzyskać dyplom logistyka za pierwszym razem, bez jakichkolwiek poprawek ;) Póki co wychodzi mi to na dobre i uwierzcie lub nie, ale tak wysokiej średniej w tej szkole jeszcze nie miałam XD
Mam nadzieję, że jeśli ktoś jeszcze tęskni za tą historią ucieszy się na wieść, że ona mimo wszystko powoli budzi się do żywych i kto wie? Może niedługo uda jej się odciągnąć Was od obowiązków chociaż na te krótkie dziesięć minut :)
A na koniec, życzę Wam zdrowych i wesołych świąt oraz obowiązkowo wystrzałowego Sylwestra ;)
Pozdrawiam Serdecznie ^^

środa, 21 lutego 2018

ZAWIESZAM!!!

Niestety jestem zmuszona zawiesić tego bloga na jakiś czas. Jak długi? Nie ma pojęcia, ale kiedy Yumi uświadomiła mnie, że nie odzywałam się tutaj przez bite 5 miesięcy, zrozumiałam, że chyba należą się Wam jakieś wyjaśnienia. 
Sama nie wiem, kiedy upłynęło aż tyle czasu od wstawienia ostatniego rozdziału, ale mogę na pewno powiedzieć Wam, dlaczego nie pisze póki co tego bloga.
Od września zaczęłam chodzić na prawo jazdy, które odebrałam dopiero dwa tygodnie temu (także kto z okolic Bydgoszczy niech się strzeże XD). To zabierało mi lwią część czasu, bo jazdy miałam również w czasie lekcji, a u mnie nieobecność jednego dnia równa się godzinie przepisywaniu dziennie, plus nadrabianiu takich przedmiotów jak matma (co niestety było uciążliwe ze względu na tematy jakie opuszczałam). Do tego doszło to, że najpierw nauczyciele nadrabiali materiał po praktykach mojej klasy odbytych w październiku, a potem chłopacy z mojej ukochanej (popierdo***ej -> nie przepadam za swoją klasą od jakiś 2 lat :)...) grupy, wkurzyli (delikatnie mówiąc) faceta od angielskiego i angielskiego w logistyce. Patrząc na to, że mamy z nim lekcje codziennie i od chu*a słówek w obu podręcznikach, mamy kartkówki z 80 słówek średnio co tydzień, a nie zapominajmy, że to tylko jeden przedmiot (a moja klasa nie umie się zamknąć w odpowiednim momencie -> dopiszcie sobie resztę historii...).
Kolejnym powodem tych opóźnień wynikających z wydarzeń przedstawionych powyżej jest moje przemęczenie, co skutkowało (i niestety nadal skutkuje) skupieniem się na max dwóch historiach na raz, a że Yumi męczy mnie o War praktycznie zawsze i obiecałam wstawić w końcu ostatni rozdział Małżeństwa na Opowieściach, skupiłam się właśnie na nich.
Wydaje się, że najgorszy okres już za mną, ale prawdę mówiąc nie czuję się na siłach do pisania też tej historii. Tym bardziej, że do czerwca będę miała w szkole ciężko. Po zakończeniu roku mam kolejne egzaminy zawodowe, jak dla mnie najtrudniejsze, bo mówcie co chcecie, ale spedycja i logistyka w transporcie jest trudna (i nie jest to jedynie kto, co, gdzie i na kiedy ma dowieźć :/ -> tak, spotkałam się z takimi opiniami). Spamiętanie wszystkich ustaw, konwencji czy cholernych INCOTERMS-ów to naprawdę koszmar. Nie polecam.
W czerwcu zawieszę wszystkie historie i będę do nich powracać dopiero w lipcu, więc i pewnie do tej zajrzę dopiero wtedy. Nie jestem z tego faktu zadowolona, ale niestety znam siebie i swoich nauczycieli :/
Tylko pamiętajcie, że nie porzucam tej historii. Możliwe, że od czasu do czasu dopisze do niej jakąś scenę, ale wiem też, że nie mogę tego obiecać, dlatego wolę ją zawiesić na ten czas.
Mam nadzieję, że mi to wybaczycie, a chociaż niektórzy z Was zaczekają. 
Dlatego też mówię Wam do zobaczenia ;)


sobota, 26 sierpnia 2017

3.Devil Paradise

Z uśmiechem na ustach weszłam do domu, rzucając przy tym torbę w kąt przedpokoju. Z racji panującej ciszy uznałam, że Nymeria musiała spać na górze. W innym przypadku zostałabym zaatakowana przez wielką, brązową kulkę nieokiełznanej energii już na wejściu. Zaśmiałam się pod nosem i odwiesiłam na wieszak kurtkę.
Może i widok samochodu Hiro nie był tym, co chciałam zobaczyć na dzień dobry po powrocie, ale za nic nie potrafiłam pozbyć się dobrego humoru. Wyszczerzona jak idiotka weszłam w głąb domu, mając zamiar ruszyć prosto do lodówki, ale momentalnie się zatrzymałam, gdy przy kuchennym blacie zobaczyłam swojego brata, odwróconego do mnie tyłem. Mina mi zrzedła na myśl o konfrontacji z nim, a jeszcze mniej mi się to spodobało, gdy uświadomiłam sobie, że widział mnie z Uchihą przez duże okna w salonie. Świetnie, po prostu, kurwa, świetnie.
Z niemrawą miną i sknoconym w dosłownie pięć sekund humorem, ruszyłam do kuchni. Przeszłam obok brata i jak gdyby nigdy nic, wyciągnęłam z lodówki pepsi. Z szafki obok porwałam paczkę chipsów i odwróciłam się na pięcie, z zamiarem wyjścia, ale wtedy spojrzałam na Hiro.
Siedział przy wyspie z tym swoim przeszywającym wzrokiem, utkwionym we mnie i szklaneczką czystej w ręce. Jak zwykle po robocie zresztą. Spojrzałam na niego w dokładnie taki sam sposób, jednocześnie szukając możliwej drogi ucieczki. Średnio widziało mi się z nim rozmawiać.
— Coś nie tak? — powiedziałam ostrzej, niż zamierzałam.
— Absolutnie nic — wymamrotał cicho, po czym pociągnął większego łyka, nadal nie spuszczając ze mnie oczu. Zmrużyłam swoje, prychnęłam pod nosem i ruszyłam w stronę schodów, ale wtedy Hiro z hukiem odstawił na blat szklankę. Odwróciłam się za siebie, napotykając zimne, piwne oczy.
— Znowu szlajasz się po mieście z facetami. — Ponury głos rozbrzmiał w pomieszczeniu, a mnie nagle odechciało się dosłownie wszystkiego. — I to jeszcze z Uchihą.
— O ile dobrze pamiętam, nie jestem twoim pierdolonym problemem — warknęłam, zaciskając palce na butelce. — To, co się ze mną dzieje, nie powinno cię obchodzić.
— Czy powiedziałem, że mnie to obchodzi? — Dobra, auć. Może i się przyzwyczaiłam, ale bez przesady. Ze stali nie byłam, a to był mój brat. Brat-skurwiel. — Ale jakby nie patrzeć, ludzie gadają i nie widzi mi się kolejny raz przeżywać twojej depresji.
— Nie wtrącaj nosa w nie swoje sprawy, Hiro. — Zmrużyłam gniewnie powieki. — Będę robić, co mi się żywnie podoba. Nie twoja broszka rządzić moim życiem.
— Nie pyskuj smarkulo, bo...
— Bo, co mi do cholery zrobisz? — wycedziłam. — Uderzysz? Myślisz, że to ci pomoże? Czy to ci kiedykolwiek pomogło? Nie wydaje mi się, więc z łaski swojej, racz zamknąć gębę na cztery spusty w mojej obecności i używać mózgu.
Kilkoma susami znalazł się przy mnie i zacisnął rękę na mojej szyi, jednocześnie przygważdżając mnie do ściany. Przybliżył twarz do mojej i spojrzał mi prosto w oczy.
— Będę robił, co będę chciał, a ty zacznij się zastanawiać z kim próbujesz toczyć wojnę, głupia siostrzyczko. — Mówił to z jadem w głosie, coraz mocniej zaciskając rękę. — Nie masz szans na wygraną.
Puścił mnie i po chwili zniknął za drzwiami przedpokoju, dzięki czemu mogłam zaczerpnąć powietrza. Minutę później odezwał się silnik, a ja odetchnęłam ciężko, próbując przywrócić oddech do normy. Kucnęłam i odłożyłam, co miałam w rękach, opierając je na podłodze. Najgorsze było to, że mogłam w spokoju przypierdolić tą cholerną butelką w jego pusty łeb i uciec do... Właściwie dokąd? Sąsiadów? Pani Mashimy? Staruszka Kizashiego? Nie, u tej dwójki nie miałam co szukać pomocy. Może i mnie lubili, ale żadne z nich nie stanęłoby mojemu bratu na drodze. A może miałam uciekać do Uchihy? Prychnęłam, porywając z podłogi prowiant i ruszyłam do swojego pokoju. Ten dupek może i był silniejszy, ale po pierwsze – nic by nie zrobił, bo i po cholerę miałby się za mną wstawiać i po drugie – nie miałabym po co wracać do domu, a Nymeria mogłaby skończyć źle.
Nie wiedziałam, co się z nim działo, ale wyraźnie to coś odreagowywał na mnie. Jeśli się tak dobrze zastanowić, to Hiro przekraczał od dłuższego czasu granice, ale tylko w słowach. Zaklęłam siarczyście pod nosem, rozmasowując szyję. To był pierwszy raz od ponad roku, gdy zaatakował mnie tak agresywnie. Nienawidził Uchihy, a widok nas razem, musiał dać mu do wiwatu. Ten zidiociały palant musiał się wkurzyć i oczywiście to mi się oberwało. Kolejny znak, że nazwisko Uchiha nie znaczyło nic dobrego. Tego stwierdzenia trzymałam się zawsze i nadal powinnam. Jeden głupi dzień niczego nie zmieniał. Uchiha na zawsze pozostanie Uchihą.

*

Około dwudziestej stanęłam przed starą kamienicą, w której piwnicach znajdował się jeden z niewielu istniejących w tym miasteczku klubów. Weszłam po nadgryzionych zębem czasu, betonowych schodach i przywitałam się z Ito, wysokim, napakowanym gościem, robiącym tu za bramkarza. Brunet skinął mi głową i otworzył drzwi, więc ruszyłam słabo oświetlonym korytarzem w głąb budynku, by zejść w dół schodami. Już na górze usłyszałam dobrze mi znany riff gitarowy i nie mogłam powstrzymać głupiego uśmieszku. W końcu Naruto nie przeżyłby choćby jednej swojej zmiany przy konsoli, bez puszczenia tej piosenki. Schodziłam więc do sali przy dźwiękach „Paradise City”, przygotowując się mentalnie na krótką wojnę z Kenjim. Spóźniłam się dobre pół godziny i ten kretyn na pewno nie miał zamiaru zostawić tego bez słowa.
Gdy już znalazłam się w barze, gdzie Uzumaki za konsoletą podśpiewywał sobie refren piosenki Gunsów, a mały tłum podrygiwał na parkiecie, rozejrzałam się, zauważając kilku znajomych przy barze. Pomachałam do nich, puszczając przy okazji oczko Bee, barmanowi, który chyba już z milion razy próbował wygrać ze mną w pokera. Próbował. Gdy przeniosłam wzrok na stoliki ustawione pod przeciwległą ścianą, od razu rzuciły mi się w oczy te szare kłaki i ich właściciel, jak zwykle z papierosem w tej parszywej gębie. Nie, żebym miała cos przeciwko. Żadna ze mnie hipokrytka. Szare tęczówki nagle spojrzały wprost na mnie i już wiedziałam, że będzie miał problem. Przez to irytujące spojrzenie, dopiero po chwili zakodowałam, że nie jest sam. Przewróciłam oczami na widok dwójki siedzących z nim blondynów. Yumi i Dei, jak zwykle nierozłączni. Z uśmiechem na twarzy zaczęłam przedzierać się w ich stronę. Nawet brat nie mógł mi popsuć humoru, więc trucie dupy w wykonaniu Kenjiego to był pikuś.
— Co tam popaprańcu? — Usiadłam obok niego, zarzucając mu rękę na szyję i przyciskając jego twarz do stołu. Papieros mało co nie wypadł mu z gęby, ale zreflektował się w porę, skubany. — Czego krzywisz mordę? Myślałam, że się za mną stęskniłeś.
— Jasne — prychnął, mimo to szczerząc zęby w uśmiechu. — Już dawno nie dostałaś ode mnie pod dupie, demonie.
— Za co niby tym razem?
— Tak dla zasady. — W jednej chwili zamieniliśmy się miejscami i to ja zostałam przyciśnięta twarzą do blatu. Sprytna bestia.
— Wiesz, że jeśli dotkniesz mojego tyłka, żywy stąd nie wyjdziesz, prawda? — Spojrzałam na niego ostrzegawczo kątem oka. Kenji tylko pokiwał głową, uśmiechając się pod nosem i puścił mnie, opierając się wygodnie o drewnianą ławę. Tęskniłam za tym frajerem.
— Zaczynam się zastanawiać, czy w ogóle przyznawać się do znajomości z wami — mruknął Dei, przerzucając wzrok to na niego, to na mnie.
— Oj nie marudź, Kita. — Wyszczerzyłam się, opierając stopy o deskę łączącą nogi stolika. — Przynajmniej alkohol masz tu za darmo.
— Fakt. Zawsze to jakiś plus — prychnął blondyn z uśmiechem, za to Yumi dosłownie mordowała mnie wzrokiem. Eeee, ups?
— Miałaś nie namawiać go do chlania. — Wyłożyła się na blacie, patrząc na mnie spod byka. — Zabiję cię kiedyś.
— Też cię kocham. — Puściłam jej oczko i pomachałam do Saia, kiedy przechodził niedaleko z tacą. — Cztery piwa, Shimura!
— Po wyścigach, dzieciaku! — odkrzyknął, zanim w ogóle raczył ruszyć dupę do naszego stolika.
— Są dzisiaj wyścigi? — Wwierciłam wzrok w Kenjiego.
— A myślałaś, że dlaczego na tym stole nie ma procentów? — parsknął, wrzucając peta do popielniczki. — Za godzinę mamy rajd, diablico.
— Nie mogłeś tak od razu? — wymruczałam, kładąc głowę na zgiętych kolanach. — Godzina bez choćby jednego piwa? Łamiesz mi serce ruska mendo.
— Ej, ej, ej. Tylko nie ruska. — Zmrużył powieki. — Mam dość tych popierdoleńców na dzisiaj.
— Robota? —Yumi skrzyżowała ręce pod brodą, nadal nie podnosząc się z blatu.
— Tsa, mam dość. — Uderzył czołem o blat stolika, zwieszając luźno ręce. — Nigdy więcej nie jadę załatwiać czegokolwiek w porcie Hayazaki. Następnym razem poślę tam Hiro. On przynajmniej gada po angielsku i rosyjsku jak ty. — Trącił moje ramię pięścią, po czym podniósł się do siadu. — Ten palant by się z nimi dogadał.
— Tak właściwie, to co Hiro załatwiał całą noc? — burknęłam, patrząc podejrzliwie na przyjaciela. — Kiedy wróciłam do domu, nie wydawał się zbyt szczęśliwy.
— Znowu coś odwalił?
— Marudził, że rozmawiałam z Uchihą — wymamrotałam, zanim ugryzłam się w język, więc uderzyłam głową o swoje kolana. A dlaczego?
— Gadałaś z Itachim?! — A kurwa, dlatego. Westchnęłam ciężko i podniosłam wzrok. Yumi i Dei wpatrywali się we mnie jakbym była jakąś zjawą, z mózgiem wylewającym się przez uszy.
— No i co? — warknęłam, mordując ich wzrokiem.
— Jak to, co? — Blondyn skrzyżował ręce na piersi i uśmiechnął się tak przebiegle, że wiedziałam, iż za chwilę będę miała przemożną ochotę przywalić w jego parszywą mordkę. Jednak zanim zdążył cokolwiek wykrztusić, mój kochany chochlik zdążył zasłonić mu usta ręką.
— Jak chcesz pożyć, siedź cicho — mruknęła, zerkając na mnie znad ramienia.
— Mądre posunięcie, Yumi. — Pokiwałam głową z politowaniem. — A zmieniając temat. Nie wiesz, kiedy mój cholerny braciszek przestanie zgrywać bosa mafii i ogarnie dupę zanim wpakuje się w jakiś konflikt z tymi rosyjskimi kurwikami?
— A co ja? — warknął Kenji, mrużąc na mnie oczy. — Jego niańka? Ten skurwiel nie wie kiedy skończyć. Prędzej da się wkręcić w handel ludźmi, niż da sobie przemówić do rozumu.
— Tak myślałam.  — Westchnęłam ciężko. — Ten idiota naprawdę zostawił mózg w Stanach. Chociaż tam też niewiele go używał.
— Nie wiem, co mu odpierdala, ale ostatnio zrobił się agresywny. — Deidara skrzyżował ręce na piersi, marszcząc przy tym brwi. Pochylił głowę, przez co te blond kłaki praktycznie uniemożliwiły mi widoczność na jego twarz. — Znaczy bardziej niż zwykle. Miał ostatnio po treningu problem do Skorpiona, a kiedy Itachi kazał mu zawrzeć dupę, doskoczył do niego i o mało nie rozwalił jego głowy o umywalkę. Gdyby Łasica nie zareagował dość szybko pewnie skończyłby z pakietem szwów.
— Zareagował? — Uniosłam brwi, wyobrażając sobie w jaki sposób mógł zareagować. Jakby nie patrzeć, nie widziałam żadnych sińców na twarzy Hiro.
— Zasadził mu cios w brzuch, a Kisame go odciągnął i razem wywalili go z szatni.
— To dlatego tak zareagował — wymruczałam do siebie, przypominając sobie jego zachowanie. Teraz rozumiałam, dlaczego tak się wściekł. Dostał po dupie i chciał odreagować, a wychodzi na to, że w robocie nie miał jak. No i padło na mnie.
— Na co zareagował? — Cholera jasna. Zapomniałam, że Kenji nie przepuści mi ani słowa.
— Widział, jak wracałam z tym palantem ze szkoły i no cóż, odreagował. — Wzruszyłam ramionami, nie do końca obecna duchem przy stole.
— Odreagował?! — Podskoczyłam na siedzeniu, gdy cała trójka wydarła się patrząc na mnie z przestrachem. Ktoś mi może wyjaśnić, jakim cudem aż tak dobrze się zgrali?!
— Nic mi nie zrobił, okej? Tylko lekko poddusił.
— To nazywasz niczym? — Yumi prychnęła pod nosem, wwiercają we mnie oczy. — Zaatakował cię, a ty stwierdzasz, że nic się nie stało?
— Dobrze wiesz, że robił gorsze rzeczy. — Powiedziałam to ostrzej niż zamierzałam, ale najwyraźniej poskutkowało, bo Sasaki tylko przewróciła oczami, opierając się na powrót o ławę. — Nie ważne. Możemy zmienić temat? Jakoś nie widzi mi się gadać o tym cholernym idiocie.
— Jeszcze do tego wrócimy, Yorumi. — Kenji zmierzył mnie surowym spojrzeniem, ale już więcej nie pisnął na ten temat słowa, za co byłam mu wdzięczna. Nie miałam ochoty rozgrzebywać problemów emocjonalnych mojego brata.


***


Tęskniłam. Ryk silników, zapach benzyny, pełno ludzi i te piekielne maszyny. Na parkingu za kamienicą, w której znajdował się klub, raz na ruski rok, czyli o wiele za rzadko na moje, organizowane były krótkie wyścigi. Raz samochody, raz motory. Zależy jaki kaprys miała ta cholerna dwójka, zarządzająca imprezą. Naruto i Sai, którzy zbierali właśnie zakłady obok linii startu, byli zapalonymi rajdowcami. Już za dzieciaka ścigali się wszystkim, co dostało się w ich łapy, w tym raz udało im się podwędzić auto ojca Naruto. Do teraz nie miałam pojęcia, jakim cudem przeżyli wypadek, który spowodowali, a później napad szału Kushiny. Na swoje nieszczęście prowadziłam się wtedy z tymi ułomami, więc i mi się oberwało. Od tamtej pory unikałam wszystkiego, co mogło sprowadzić na mnie gniew matki Uzumakiego. Ta kobieta potrafiła zmienić się w demona w przeciągu chwili.
Rozejrzałam się po ludziach, z zadowoleniem zauważając brak braci Uchiha. Miałam na dzisiaj serdecznie dość rewelacji z nimi związanych, a o wiele łatwiej unikało się kogoś, kogo się nie widziało. Dobra moja, że i Hiro gdzieś się zawieruszył. Kolejny kłopot mniej.
— Oddawaj żelki albo nie ręczę za siebie! — Odwróciłam się do przyjaciół, na dźwięk głosu Yumi i zaraz parsknęłam śmiechem. Deidara właśnie unosił nad głową paczkę żelków misiów, a chochlik próbował bezskutecznie do nich doskoczyć.
— Ani mi się śni. — Iwasaki uśmiechnął się wrednie i spałaszował kolejnego misia, co skutkowało fochem Yumi.
Wywróciłam oczami i podeszłam do swojego motoru, który kurzył się od trzech miesięcy w garażu, a który oczywiście jakimś cudem z niego zniknął, znając życie za sprawą Kenjiego i jego zapasowych kluczy. Wsiadłam na maszynę. Zdecydowanie za długo tego nie robiłam. Podjechałam na linię startu i cierpliwie zaczekałam na Kenjiego. Kiedy Yumi wyszła na ulicę, skupiłam wzrok na jej rękach, by równo z ich opuszczeniem ruszyć, wciskając gaz do dechy.


***


Ktoś mógł mi wyjaśnić, co mnie pokusiło, żeby tu przyjść? Nie lubiłem domówek. Typowa szczeniacka impreza, specjalność Inuzuki. Pełno ludzi, których nie znam, masa imprezowiczów kończyła zarzygana gdzieś w krzakach na tyłach ogrodu, a co piąta panienka próbowała mnie zaciągną na górę, do byle którego wolnego pokoju. Choćby był to pierdolony kibel. A jednak, byłem tam. Siedziałem na kanapie w salonie Inuzuki, z drinkiem w ręce i starałem się zachować pozory. Dlaczego? Sam nie wierzyłem, że to prawda, ale byłem tam tylko dlatego, że Nateko też miała tam przyjechać po wyścigach w Devil.
Około dwudziestej pierwszej przy wejściu zrobił się hałas, po czym do środka wtłoczyło się kilka osób. Wśród nich zauważyłem Uchodźcę, Deia, Sasaki i tego cholernego gościa z Panter. Yoshida mnie nie lubił, zresztą z wzajemnością i mógłbym przysiąc, że nie raz miał ochotę mnie zatłuc.
— No Yoru, nooooo — jęczał Nateko nad uchem dźgając ją w ramię. — Przestań się boczyć. Przecież nic takiego się nie stało.
— Dałeś mi wygrać, kretynie — warknęła, gromiąc go spojrzeniem. — To się stało.
— Oj no przestań — marudził dalej. To wyglądałoby dosyć komicznie, gdyby robił to ktoś inny. Nie trawiłem Yoshidy i tej jego mini mafii. Do teraz nie rozumiałem, dlaczego Sasuke się w to zamieszał.
Uchodźca, razem z całą paczką ruszył w stronę barku, gdzie zauważyłem kilku innych członków Panter. Yorumi przyjaźniła się z Kenjim i całym tym gangiem od kiedy tylko pamiętałem. Wyglądali jak jedna wielka, popieprzona na maksa rodzinka, z nią samą na czele. Po tym jak przywitali się z wszystkimi, chwilę porozmawiali, po czym zdzieliła Yoshide w tył głowy, ruszyła w kierunku kuchni, co również oznaczało przejście tuż obok naszej kanapy. Kenji powlókł się tuż za nią, mamrotając coś pod nosem, ze wzrokiem pełnym pretensji, utkwionym w jej plecach.
— A ze mną to już się nie przywitasz? — Inuzuka wstał, kiedy Nateko się zbliżyła. Zatrzymała się na dźwięk jego głosu i odwróciła w naszą stronę, po czym podeszła do szatyna i przybiła mu piątkę.
— Co tam, Kieł? — Wyszczerzyła się do niego, krzyżując przy tym ręce na piersiach. — Całkiem niezła ta twoja impreza
— Jak zwykle. — Zaśmiał się, szczerząc przy tym równiutkie zęby. Yorumi również się uśmiechnęła. Jednak mina zaraz jej zrzedła, gdy jej wzrok wylądował na mnie. Stanęła w bezruchu, wpatrując się we mnie, jakbym był jakimś potworem z bagien.
— Co on tu robi? — Wskazała na mnie, kierując to pytanie do Inuzuki, po czym nie czekając na odpowiedź, skierowała na mnie oczy. — Jaka cholera cię tu przygnała? Ty nie lubisz takich imprez.
— Może się nawracam? — zasugerowałem, patrząc jak niedowierzanie wypełnia jej oczy. — Czasem trzeba wyjść do ludzi.
— Nie rozśmieszaj mnie, Uchiha — parsknęła. — Ty nie opuszczasz swojej pieczary, jeśli nie musisz, a te zdziry i tak wchodzą tam same.
— Zazdrościsz im? — Bezczelny uśmiech wypłynął na moją twarz, za to na jej czole pojawiły się bruzdy, gdy zmarszczyła brwi.
— Ile razy mam powtarzać, że twoją wykałaczką, to można co najwyżej wydłubać kawałek mięsa spomiędzy zębów?
— Próbowałaś? — Hidan wyszczerzył się do dziewczyny.
— Nie trzeba próbować. — Posłała mu chłodne spojrzenie. — Wystarczy otworzyć okno.
— Yoru, odpuść. — Yoshida wciął się ni stąd ni zowąd, jakby nagle budząc się z letargu. Z tym gościem było coś serio nie tak.
Dziewczyna wywróciła oczami, ale kiwnęła Kibie głową i zaraz zniknęła za drzwiami prowizorycznej palarni. Po kilku minutach zobaczyłem, jak z kwaśną miną wraca do salonu i kieruje się do barku, tym razem okrążając naszą kanapę jak największym łukiem. Zaraz po szybkim drinku zaciągnęła Yoshide na parkiet, gdzie od początku Sasaki rozbijała się z Kitą. No proszę, a mógłbym przysiąc, że Dei nie cierpi tańczyć. Nie wiedziałem ile tak ją obserwowałem, zanim Inuzuka ściągnął na siebie moja uwagę.
— Niezła z niej laska. — Skierowałem na niego wzrok i w tamtej chwili mógłbym przysiąc, że Kiba wgapiał się w tyłek Nateko tak, jak Akamaru patrzył na kawałek mięsa.
— Nie radzę — mruknąłem, obserwując, jak dziewczyna czmycha przed rękami Yumiko i idzie do kuchni. No tak, znowu papieros. — Prawdopodobnie zginiesz na miejscu zanim zdążysz się odezwać.
— Spróbować nie zaszkodzi — stwierdził, po czym skrzyżował ręce za głową, uśmiechając się półgębkiem. — Jak nie ta, to inna. W sumie wybór mam duży.
Puścił do mnie oko, po czym ruszył swój leniwy tyłek, kierując się do bufetu.

*

Po dobrej godzinie obserwacji, musiałem przyznać, że Nateko miała mocną głowę. Piła drinka za drinkiem, a najwyraźniej trzymała się lepiej od Yoshidy, z którym właśnie tańczyła. Kenji praktycznie się na niej wieszał, ale nie byłem pewien, czy za sprawą alkoholu. Nie widziałem za często w jego rękach szklanki, co nieco mi śmierdziało, jednak nie miałem czasu się nad tym głębiej zastanowić. Uchodźca nie wychodził z roli i właśnie odkleił się od swojego przyjaciela, czmychając do kuchni. Znowu. Czwarty raz w ciągu godziny. Od kiedy ona była uzależniona? To kolejne pytanie, które nie chciało przestać mnie dręczyć. Podniosłem się na nogi i ruszyłem za nią.
Gdy wszedłem do pomieszczenia, była w nim sama. Siedziała na wyspie kuchennej z papierosem w jednej ręce i szklanką whisky w drugiej. Wlepiła we mnie spojrzenie, po czym wywróciła oczami.
— Dlaczego się tego spodziewałam? — mruknęła obserwując unoszący się dym. Prychnąłem pod nosem i domknąłem drzwi.
— Kobiecy instynkt? — Podszedłem do niej i oparłem się plecami o blat, zawieszając wzrok na szarych kłębach. — Albo masz na mnie alergie.
— To drugie, więc z łaski swojej, idź sobie — wymamrotała, podpierając głowę na ręce. Oho, czyżbym za szybko ją pochwalił? — Nie chce dostać ataku.
— Gdyby to było takie proste, Nateko. — Pokręciłem głową z rozbawieniem, które ogarnęło mnie na dźwięk jej lekko podpitego głosu.
Spojrzałem przez ramię w jej oczy, po czym skierowałem spojrzenie na blat. Zrozumiała aluzję i o dziwo, zrobiła mi miejsce. Nieco zaskoczony, usiadłem obok niej, łapiąc w rękę pełną butelkę whisky. Pokiwałem alkoholem w jej kierunku, więc podstawiła mi pod nos prawie pustą szklankę. W pomieszczeniu było słychać tylko muzykę z pokoju obok i stukanie szkła o blaty. Uchodźca podał mi paczkę z fajkami, co było kolejnym niezrozumiałym zachowaniem, które zrzuciłem na karb procentów. Poczęstowałem się, więc rzuciła mi zapalniczkę.
— Dlaczego nie jest? — Rzuciła mi zaciekawione spojrzenie, co nieco mnie rozbawiło. Ta jej szczerość i niemal dziecięcy, wyczekujący wzrok. To było rozbrajające. Musiałem pamiętać o alkoholu, jeśli chciałem się z nią jeszcze dogadać w przyszłości.
— Uwierzysz, jeśli powiem, że jesteś interesującą osobą? — Zmarszczyła na chwilę brwi, by zaraz roześmiać się cicho pod nosem i przewrócić oczami.
— Co, jak co Uchiha, ale chyba procenty ci zaszkodziły. Albo jesteś kosmitą. — Wyrzuciła resztki spalonego peta, zaraz wyciągając z paczki kolejnego. — Nie jestem interesującą osobą. Na pewno nie dla ciebie.
— Dlaczego tak sądzisz? — Chciałem zobaczyć, jak dużo mogę od niej wyciągnąć. Uchodźca był tego dnia nad wyraz rozmowny.
— Bo tak jest, kretynie. — Wygrzebała w końcu zapalniczkę ze spodni, do kieszeni których wrzuciła ją niespełna minutę temu i przyciągnęła nogi do siebie. Położyła głowę na kolanach, kierując twarz w moją stronę. — Kiedy patrzy się z boku, nie ma we mnie nic ciekawego. Jestem raczej przeciętną nastolatką. Po prostu wyglądam trochę straszniej od tych wymalowanych ciź, które biegają za tobą po całym mieście. Nie widzę sensu w twoim zainteresowaniu.
— Twierdzisz, że w ogóle cię nie znam? — Uniosłem brwi, wlepiając wzrok w brązowe tęczówki. Dziewczyna uśmiechnęła się, odwracając głowę. Oparła brodę na kolanach i napiła się.
— Tak, właśnie tak twierdzę. — W jej głosie dało się słyszeć nutę goryczy. Oho, wracała stara Nateko? — Nie znasz mnie, Itachi. Nie próbuj zaprzeczać. To co wiesz, jest tym, co chce ci pokazać. Niczym więcej
— Może tak jest. — Przyznałem po dłuższej chwili milczenia. — A może tylko ci się wydaje, że masz nad wszystkim kontrolę? Myślałaś o tym kiedyś?
I po raz kolejny Uchodźca zaskoczył mnie swoją reakcją. Wzdrygnęła się na moje słowa, po czym zamarła na moment przymykając oczy. Nie miałem pojęcia, co takiego powiedziałem, ale wyglądało to tak, jakbym nagle jej o czymś przypomniał. O czymś niekoniecznie przyjemnym.
Po najwyżej pięciu minutach słuchania jej płytkich oddechów, zakłócanych jedynie muzyką z salonu, Nateko podniosła na mnie chłodny wzrok.
— Wiesz... — zagaiła stanowczym tonem. — Nie ogarniam cię. Nie rozumiem, o co ci chodzi. Czego ty tak właściwie ode mnie chcesz? Powiedz mi, co ja ci takiego zrobiłam? Dlaczego, do cholery musisz być Uchiha i przypominać mi tym, że każdy pierdolony dzień mojego życia jest piekłem? — Na moment zastygłem w bezruchu, zastanawiając się, czy aby na pewno się nie przesłyszałem. Jednak po chwili Nateko roześmiała się gorzko pod nosem i zsunęła z blatu. — Po co ja w ogóle pytam? Przecież wielki pan Uchiha nie będzie się tłumaczył przed takim pieprzonym szaraczkiem.
— O co ci chodzi? — wymamrotałem, gdy zgasiła peta w popielniczce, co skutkowało wlepieniem jej brązowych tęczówek w moje oczy.
— O to, Uchiha, że mam przez twoje nazwisko same problemy — warknęła nagle, jakby próbowała powstrzymać gniew i odwróciła się z zamiarem wyjścia.
Przewróciłem oczami również zsuwając się na podłogę i w ostatniej chwili złapałem za jej nadgarstek. Przyciągnąłem ją do siebie i przyparłem do ściany, wpatrując się w te cholernie intrygujące, brązowe tęczówki. Uchodźca zdawał się być zdezorientowany, jednak to był moment, zanim w jej oczach zabłyszczał cynizm.
— I co teraz, Itachi? Uderzysz mnie?
— Powaliło cię już do końca? — warknąłem, zirytowany uśmieszkiem, który wypłynął na jej twarz. — Nateko, co z tobą jest do cholery nie tak?
— Nic do kurwy nędzy jasnej! — Uderzyła małą piąstką w mój tors, próbując mi się wyszarpnąć. — Na cholerę tak bardzo dociekasz powodów!? Nie są ci do niczego potrzebne!
— Bo mnie dotyczą! — W tym samym momencie pożałowałem podniesienia głosu. Jej furia i pewność siebie wyparowały jakby za pstryknięciem palców. W jej oczach zagościło zrezygnowanie i rozgoryczenie.
— Tak, jasne — wyszeptała głosem, który przyprawił mnie o dreszcze. — To zawsze jest twoja sprawa. W końcu to twoja popierdolona rodzinka przyczyniła się do spieprzenia mi życia.
— O czym ty mówisz? — Popatrzyłem na nią nieco zdezorientowany, jednak ona tylko parsknęła pod nosem i pokiwała zrezygnowana głową.
— Zapytaj wuja.
— Pytam ciebie. — Zmarszczyłam brwi, łapiąc w palce jej podbródek i zmusiłem ją by spojrzała mi prosto w oczy. — Co Obito ma z tym wspólnego?
— Obito? — Na chwilę rozwarła szeroko oczy, by zaraz je przymknąć i roześmiać się, jakbym był nie kapującym niczego przedszkolakiem. — Oj, Uchiha. Kto jak kto, ale Obito jest chyba jedyną szczerą osobą w tej rodzinie.
Otworzyłem szeroko oczy, zaciskając przy tym mocniej dłoń na jej nadgarstku, bo nie mogłem uwierzyć, że chodziło o Madare. Dotarły do mnie wtedy dwa fakty. Pierwszy, Madara przez jakiś czas pracował jako prokurator w Stanach. Akurat wtedy, kiedy Akihiro nawalił i wylądował w sądzie. Drugi, nie przywidziało mi się, gdy trzy lata temu na biurku wuja widziałem jej nazwisko w aktach. O co tu do cholery szło?
— Uchiha, do cholery jasnej! — Nateko krzyknęła, próbując wyszarpać rękę i przywołując mnie tym samym do rzeczywistości. — To boli, kretynie pieprzony!
Jak oparzony puściłem jej rękę. Dziewczyna prychnęła, rozmasowując skórę pod masą bransoletek. Zmrużyłem powieki, kiedy naciągnęła je z powrotem widząc, że na to patrzę.
— Co to było? — Zagrodziłem jej drogę ucieczki rękami, kiedy spróbowała wycofać się do salonu.
— Nie twój zakichany interes, dupku — warknęła, posyłając mi mordercze spojrzenie. Zjechałem wzrokiem na jej rękę i złapałem jej dłoń. Nie przewidziało mi się, inaczej nie zareagowałaby tak agresywnie. Ponownie spróbowała się wyszarpnąć, ale na próżno. Zacząłem powoli odsuwać bransoletki. — Przestań! Itachi, do cholery! Proszę cię pierwszy i ostatni raz w życiu, przestań.
Zdziwiony tym niemal błagalnym tonem, uniosłem wzrok. Zamurowało mnie, kiedy zobaczyłem łzy w jej oczach. Ręka samoistnie zatrzymała się w miejscu. Patrzyła na mnie jak zbity pies, z przerażeniem obserwując moje reakcje. Zrozumiałem, że posunąłem się za daleko. Wypuściłem jej nadgarstek i cofnąłem się o krok. Nateko nie spuszczała ze mnie oczu, obserwując każdy mój ruch. Już otwierałem usta, czując jakiś dziwny nacisk, żeby ją przeprosić, kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły, a w nich stanął nie kto inny, jak Yoshida. Prychnąłem. Oczywiście, że to musiał być Kenji. Kto wbiegałby do kuchni z takim obłędem w oczach?
— Co tu się dzieje? — Zmrużył przytomne oczy, próbując zamordować mnie wzrokiem. No proszę, czyli rzeczywiście udawał.
— Nie twój interes, Pantero. — Skrzyżowałem ręce na piersi, obserwując jak w jego oczach pojawia się furia.
— Yoru? — Nie spuszczał ze mnie wzroku, w przeciwieństwie do Uchodźcy. Ona za wszelką cenę unikała patrzenia na mnie.
— Nic — warknęła, próbując go wyminąć.
— A ty dokąd? — Złapał ją w pasie i przyciągnął do siebie, zatrzymując w żelaznym uścisku. — Co się stało? Co on ci zrobił?
— Jak mówi, że nic, znaczy, że to nie twój interes, Yoshida — odezwałem się, kiedy Nateko przez dłuższą chwilę nie kwapiła się odpowiedzieć.
— Nie ciebie pytałem, Uchiha — syknął, nadal nie odrywając ode mnie wzroku.
— Kenji, do cholery! — Yorumi wyrwała mu się zanim zdążyłem otworzyć usta. — Możesz sobie darować? Nic się do kurwy nędzy nie stało. Nie będę się powtarzać. — Odwróciła się w moją stronę i wlepiła we mnie rozsierdzone spojrzenie. — A ty przestań się, do cholery zachowywać jak jakiś dzieciak. Zresztą nie tylko ty. Obaj zachowujecie się jak jakieś rozpieszczone bachory! — wykrzyczała, czym zaskoczyła chyba nas obu, po czym warcząc z irytacji pod nosem, ewakuowała się z kuchni.
Patrzyłem jeszcze dobre dwie minuty w drzwi, za którymi zniknęła, nie bardzo rozumiejąc, co tu się przed chwilą stało. Procenty zdziałały? A może to moja wina? Tak czy siak nie miałem czasu na rozkminy życiowe. Yoshida nadal stał tam, gdzie go zostawiła i teraz kierował całą swoją uwagę na mnie.
Zmarszczył gniewnie brwi i postąpił dwa kroki do przodu, zatrzymując się kilka centymetrów ode mnie. Był nieco niższy, raczej tej samej postury. Otworzył usta, po czym zrezygnował i odetchnął ciężko, przeczesując szare włosy. Przymknął oczy, widocznie próbując się uspokoić, by zaraz na powrót wlepić swoje szare tęczówki w moje, czarne.
— Słuchaj, Uchiha — zaczął powoli, ale stanowczo. Nie zareagowałem, dalej beznamiętnie wpatrując się w jego twarz. — Nie lubię cię. Ty mnie też nie. Nie chce mieć z tobą nic wspólnego. Ale, że tak się do kurwy nie dzieje, posłuchaj mnie przez moment, skurwielu. Najpierw twój popierdolony braciszek, zapatrzony w ciebie, jak w obrazek, przyłączył się do Panter. Potem Akihiro zaczął łazić nabuzowany z twojego powodu. Więc mam ci do powiedzenia tylko jedną rzecz i mam nadzieję, że potraktujesz ją poważnie.
— Mianowicie? — Uniosłem brew, kiedy podszedł do mnie szybkim krokiem i zacisnął dłonie na mojej koszulce. Był znany ze swojego wybuchowego charakteru, więc musiałem uważać na słowa. Nie miałem ochoty wywoływać jakiejś popieprzonej awantury, która nie miała w tej sytuacji sensu. Przynajmniej nie dla mnie.
— Odpierdol się raz, a porządnie od Yorumi — wycedził, akcentując dobitnie każde słowo. Jego oczy ciskały błyskawice. — Twój wujaszek już wystarczająco ją poniżył i namieszał w jej życiu, zarówno w Japonii, jak i Stanach. Nie potrzeba jej kolejnego pierdolonego Uchihy do pieprzenia życia. Już wystarczy, że przez ciebie Hiro zaczął mieć jakieś jebnięte pretensje. Odpierdol się od niej raz, a porządnie. Inaczej przysięgam, że nie skończy się to dla ciebie za dobrze.
— Czyli mi grozisz. — Uśmiechnąłem się pod nosem i oparłem tyłem o wyspę, odrywając jego ręce od czarnego materiału. — Myślisz, że się tego przestraszę?
— Nie grożę ci. Daję najzwyklejszą radę.
— Nie jesteśmy przyjaciółmi, żebyś dawał mi rady. I przejrzyj na oczy. Wiecznie nie dasz rady ukrywać, że coś do niej masz. — Otworzył szeroko oczy, wpatrując się we mnie z niedowierzaniem. — Błagam cię, Yoshida. Ile już to ukrywasz? Miesiąc? Dwa? Rok?
— To nie twój interes. — Przypadł do mnie ponownie, na powrót zaciskając pięści na materiale mojej koszulki.
— Nie pomyślałeś może, że właśnie to ją załamie? — Kontynuowałem, chcąc wyprowadzić go z równowagi. Może Yorumi była chodzącą zagadką, ale z Kenjiego bardzo łatwo było wyciągnąć kilka faktów już z samej obserwacji. — Może nie znam jej tak dobrze jak ty, ale nie jestem ślepy ani głupi. Widzę, jak się zachowuje, kiedy za bardzo się zbliżam. Widzę w jej oczach, że cos jest nie tak. Nie pomyślałeś, że to co robisz, może ją krzywdzić?
— Co ty możesz o niej wiedzieć? — warknął, bardziej przybliżając swoją twarz do mojej. Widziałem w jego oczach, jak bardzo stara się hamować. Widocznie nie tylko ja nie chciałem wywoływać burdy u Inuzuki.
— Praktycznie nic. — Przyznałem, co nieco go zdezorientowało. Cofnął się o krok, z pytaniem malującym się w jasnych oczach. — Wiem tyle, ile widziałem. I z uwagi na to, co robisz myślę, że mimo to wiem więcej od ciebie.
Yoshida parsknął nerwowym śmiechem i pokręcił głową cofając się o kolejnych kilka kroków.
— Na prawdę myślisz, że ją rozszyfrowałeś, bo coś ci się uroiło? — prychnął, kręcą głową w niedowierzaniu. — Jesteś pojebany, Uchiha. Bardziej niż mi się zdawało.
— Nic mi się nie uroiło i sam doskonale o tym wiesz. — Upierałem się przy swoim, a widząc furię w jego oczach, wiedziałem, że miałem rację. — Nie udawaj, że jest inaczej.
Patrzył na mnie przez chwilę w zupełnym milczeniu, odlatując gdzieś myślami, po czym ponownie pokręcił głową i wyszedł z kuchni bez słowa, zostawiając mnie tam samego. Mógł mówić, co chciał, ale zdawał sobie z tego sprawę. Po prostu nie chciał tego słuchać.



Od autorki: Tsaaa, od czego by tu zacząć...
Przepraszam was za to zamieszanie, ale  coś w tym rozdziale mi strasznie nie grało, więc poszłam z nim do Yumi i dopiero teraz poprawiłam to, co chciałam. Mam nadzieję, że ta wersja jest choć odrobinę lepsza, bo już na prawdę nie wiem, co jeszcze z tym wszystkim robić. Dajcie znać, jeśli coś nie gra. Krytykę też przyjmę i to chętnie. Czekam na wasze opinie i pozdrawiam cieplutko ;)

piątek, 7 lipca 2017

Cena Wolności cz.3

        — Że co się kurwa stało?! — Matt z niedowierzaniem wpatrywał się to w jedno, to w drugie, nie mogąc przetrawić informacji, że Mack mogła w tamtej chwili leżeć na dnie zatoki.
Hunter zabrał dziewczynę prosto do kwatery, gdzie w swoim pokoju dał jej ciepłe ciuchy na zmianę i opatulił grubym kocem. Po tym sam przebierał się w suche ubrania i napisał do Liz i Jacka, żeby przyszli całą trójką do jego pokoju. Tak właśnie skończyli na wyjaśnianiu wydarzeń sprzed niecałej godziny.
— To, co słyszałeś — warknęła Mack, nadal lekko trzęsąc się pod warstwami materiałów. — Skończyliście to gadanie? Bo jakbyście jeszcze nie przyuważyli. ktoś się na nas zasadza.
— Racja. — Liz westchnęła z irytacją, łapiąc w palce nasadę nosa. — Najpierw ta pułapka, zastawiona przez Forbsa, a potem ten zamach na Mack. Ta sprawa robi się nieprzyjemna.
— Może czas z tego zrezygnować? — Rzucił Jack, marszcząc brwi.
— Nie żartujcie sobie. — Ryder podniosła się gwałtownie z łóżka. — Ludzie, pracujemy dla Gildii. Zabijamy, kradniemy i torturujemy od lat, nie wspominając o innych rzeczach. Nigdy nie byliśmy bezpieczni. Nagle coś wam zaczęło odpierdalać, bo wylądowałam w zatoce? Chyba sobie kpicie.
— Mack, to nie jest śmieszne. — Hunter podniósł się z kanapy. Rzucając dziewczynie ostre spojrzenie. — O mało nie zginęłaś.
— Tak, tak, o mało nie zginęłam — warczała pod nosem, wyrzucając ręce w górę. — Tak jak wtedy, gdy oberwałam kulkę. Albo gdy ten facet rzucił się na mnie z nożem i prawie rozpruł mi brzuch. I tak jak wtedy, kiedy dwóch typów z konkurencyjnej organizacji pobiło mnie do nieprzytomności, prawie posyłając na tamten świat. Wyliczać wam dalej, czy już to do was dotarło? Ta robota niczym nie różni się od poprzednich. Zrozumcie to w końcu. Chcemy być wolni? Musimy ją dokończyć.
Po tych słowach wyszła z pokoju bruneta, trzaskając drzwiami.
— Mack! — krzyknął Matt, chcąc ruszyć za nią, jednak Hunter przytrzymał go za ramię, ciągnąc w tył.
— Ja z nią porozmawiam. Jestem spokojniejszy. — Mierzył się przez chwilę spojrzeniem z blondynem, aż ten skinął głową, zaciskając zęby. Musiał mu zaufać.

*

— Mack, co cię ugryzło? — warknął na wejściu, trzaskając za sobą drzwiami.
— A co ugryzło was? — burknęła w poduszkę.
— Możesz się do mnie odwrócić? — Stanął przy łóżku krzyżując ręce na piersi.
— Po co? — wymamrotała, mimo to przekręcając się w jego stronę.
— Mów, co ci odwala? Wszyscy się o ciebie martwią, a ty nas opierdalasz i spieprzasz z pokoju.
— Nic mi nie odwala. — Wstała, wbijając palec w jego tors. — To z wami jest cos nie tak. Już tym bardziej z tobą. Tak bardzo chciałeś się wyrwać spod władzy Shanksa, a teraz co? Rezygnujesz?
— Po prostu się o ciebie martwię, Mack. — syknął, zaciskając palce na jej ramionach. — Dlaczego nie możesz po prostu tego odpuścić?
— Ja mam cię słuchać, tak? — wycedziła, wbijając rozsierdzone spojrzenie wprost w jego szare tęczówki. — A kiedy ja prosiłam, żebyś sobie odpuścił, bo się martwiłam, to posłuchałeś?
— To nie to samo, Mack!
— Właśnie, że to samo. Zawsze jest tak samo. Tylko ja mam się dostosować, a ty masz w dupie to, że się o ciebie martwię.
— Zamknij się już — warknął i wpił się w jej usta, zatrzymując potok wyrzutów.
Ryder próbowała się mu wyrwać, ale brunet mocno trzymał jej ramiona, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Zmusił ją do cofnięcia się, przez co oboje wylądowali na jej łóżku. Chłopak szybko złapał za Ryder, unieruchamiając je nad jej głową.
— Już wystarczy, Mack. — Próbowała spojrzeć mu w oczy, ale widok zasłaniały jej, jego włosy. — Nawet nie wiesz, jak bardzo się myślisz.
— Co ty...
— Po prostu słuchaj. — Przerwał jej i odetchnął głęboko. — Za każdym razem, kiedy chodziłem do Krypt, czułem wyrzuty sumienia. Wiedziałem, że nie chcesz, żebym tam schodził, ale to był jedyny sposób, żebym mógł odreagować. Musiałem jakoś wyrzucić z siebie frustrację. Wiesz, jak bardzo chciałem zamordować bydlaka, który cię pociął? Gdyby nie Matt, już dawno byłoby po nim. A sukinsyn, który cię postrzelił? Do teraz nie może władać ręką. Tamta dwójka, która cię pobiła? Dostałem zgodę od Shanksa na małe tortury. Pamiętasz złamaną rękę Sandersa? Nie zrobił sobie tego sam i żałuję, że tylko tyle mogłem mu uszkodzić.
— Dlaczego? — wydusiła, wlepiając zszokowany wzrok w sufit.
— Bo cię kurwa kocham, idiotko skończona — warknął, unosząc twarz w górę. Wlepił w nią szare tęczówki, łapiąc jej nadgarstki w jedną dłoń. Drugą delikatnie położył na jej policzku, uśmiechając się przy tym niepewnie. — Kocham cię i dostaję szału, kiedy ktoś wyrządza ci krzywdę. Nie mogę na to patrzeć, a wiesz, że kiedy przysięgnę sobie zemstę, zrobię to choćby i po kilku latach.
Mackenzie wpatrywała się w niego, jak zaklęta. Nie była pewna, czy to rzeczywistość, czy znowu coś jej się śni, zwodząc za nos. Ledwo do niej docierało, że czuła jego obecność, jego ciężar, dotyk, zapach. Widziała te piękne szare oczy, patrzące na nią z ogromną czułością. Słyszała każde słowo, niemal spijając je z jego ust. Czuła się, jak w jakiejś durnej komedii romantycznej, ale miała to w dupie. Liczył się tylko Hunter i to, że w końcu odpuściła. Miała po dziurki w nosie udawania, że nic się nie dzieje. Robiła to przez cholerne trzy lata. Wystarczyło.
Nie namyślając się długo, unosiła głowę, by go pocałować. Hunter puścił jej nadgarstki, kładąc drugą dłoń na talii dziewczyny. Mack zarzuciła mu ręce na szyję, przyciągając bliżej siebie. Miała wszystko w głębokim poważaniu. Liczyło się tylko to, że był z nią. Był dla niej. I nic nie miało tego zmienić.

***

— Ludzie, mamy problem. — Zakomunikował Jack na wejściu.
Cała czwórka siedziała w niedużej kuchni, wyłożonej czerwonymi płytkami, zajadając śniadanie przy drewnianym stole, stojącym pod oknem. Brunet położył na blacie kartkę i skrzyżował ramiona na piersi, rzucając im wszystkim ponaglające spojrzenie.
— O co ci znowu chodzi? — mruknęła zaspana Mack, opierając się plecami o ramię Huntera. Ten zastygł w bezruchu, z widelcem zawieszonym w połowie drogi do ust. Jack spojrzał na niego krzywo, ale Greyson tylko uśmiechnął się cwaniacko i dalej pochłaniał jajecznicę. Od poprzedniej nocy dużo się zmieniło między nim a Ryder, ale nie miał zamiaru się wszystkim spowiadać. Na razie chciał się tym cieszyć po cichu. Posłał Mack znaczące spojrzenie, na co ta parsknęła pod nosem.
— Dobra nie mam pojęcia, co się wam wczoraj stało, ale skupcie się — warknął brunet, wściekle łypiąc na tę dwójkę.
— Okej, okej — burknął Hunter i odwrócił się do niego przodem, ku niezadowoleniu Mack, która straciła podpórkę. — O co chodzi?
— O Adama — syknął, zaciskając dłonie w pięści.
Wszyscy nagle się spięli. El przełknęła ślinę, rzucając niepewne spojrzenie na Matta, a Hunter ukradkiem położył dłoń na nodze Mackenzie, która zaczęła drżeć. Każde z nich zdawało sobie sprawę, jakie stosunki między nimi panowały, a Jack najwyraźniej nie miał dobrych wieści.
— Ten pojeb nas sprzedał — wycedził, łapiąc palcami za nasadę nosa i próbując się uspokoić, ale emocje, które nim targały, za cholerę nie chciały odpuścić. Nie mógł zrozumieć, jak Sanders mógł ich zdradzić, tylko po to, żeby odegrać się za jakąś niewyjaśnioną sprawę z tym psychopatycznym duetem.
— O czym ty mówisz? — wydusiła z siebie Liz, wpatrując się z niedowierzaniem w przyjaciela.
— O tym, że to on krył przed nami Forbsa, kazał mu was jakoś załatwić i nasłał na Mack tamtych typów. Na kartce masz wszystkie bilingi.
— Śledziłeś go?! — Liz wypuściła z ręki widelec, który z hukiem upadł na talerz, rozbryzgując na stole resztki przysmażonych jajek.
— Tak! Do cholery, tak! — krzyknął Jack, wyrzucając ręce w górę. — Wyobraź sobie kurwa, że tak! I dobrze zrobiłem! Ten sukinsyn cię wykorzystywał, Liz! Wszystkich wykorzystywał, robiąc sobie po cichu interesy z Danielsem, który nawiasem mówiąc, chciał się pozbyć tych dwóch popaprańców tutaj, — wskazał na Mack i Huntera, —  bo psuli mu interesy! Ten gnojek zbratał się z wrogiem Shanksa!
Ryder poczuła, jak złość zaczyna nad nią panować bardziej, niż kiedykolwiek. Adam mógł sobie z nimi pogrywać, mógł próbować ją zgwałcić, mógł zastraszać, ile tylko chciał. Mógł nawet utrudniać im pracę, ale za cholerę nie była w stanie mu wybaczyć zasadzki na przyjaciół. Nie mogła uwierzyć, że tak podstępnie wykorzystał zaufanie Liz, żeby potem nasłać na nią kogoś z mafii Danielsa. Tego było już o wiele za dużo, nawet jak na niego.
— Przestań sobie żartować. — Parker zaśmiała się nerwowo, wplatając dłonie we włosy. — Przecież obiecał dać nam spokój. Adam taki nie jest.
— Nadal tego nie rozumiesz, Liz?! — Ryder, uderzyła zaciśniętymi pięściami w drewniany blat z taką siłą, że zostało na nim małe, ale widoczne wgniecenie. — Sanders chce się nas pozbyć zanim wykonamy robotę. Ja i Hunter wiemy o nim za dużo. Najwidoczniej Daniels stwierdził, że wy też jesteście zagrożeniem.
— Obiecał. — Elizabeth wpatrywała się w nią szeroko otwartymi oczami, nadal nie dopuszczając do siebie myśli, że Adam po prostu ich oszukał. — Obiecał wypuścić nas wszystkich. Shanks mu kazał. Obiecał.
— I ty w to uwierzyłaś? — Hunter posłał jej ostre spojrzenie, a widząc, jak zdezorientowana jest, zaśmiał się pod nosem. — Zapomniałaś już, jak bardzo nas nienawidził? Teraz nadarzyła się okazja, bo Shanks nie ma zamiaru nas śledzić w czasie akcji. Adam chce nas dopaść. Skoro te plany nie wypaliły, to będzie miał do tego okazje przy odbiorze utargu.
— Jeśli dojdzie to tego odbioru.
— Mack, nie kombinuj. — Hunter rzucił dziewczynie ostre spojrzenie. — Jeśli nie oddamy tego utargu, będziemy mieli na głowie nie tylko Danielsa, ale i Mendeza.
— Dobra, już dobra. Tak tylko rzuciłam — wymamrotała, odwracając od niego wzrok. — Dobra. Po prostu, kiedy nas zaatakuje, pokażemy mu, dlaczego stoimy w tej hierarchii wyżej od niego i tyle. Zgoda?
Parker spojrzała na nią niepewnie, ale po chwili skinęła głową, zdając sobie sprawę, że nie mają innego wyjścia. Adam był kompletnym dupkiem, musiała przyjąć to do świadomości. W ślad za nią, przytaknęli jej pozostali, jednak Hunter nadal wwiercał czujne spojrzenie w szatynkę, którego ona zaciekle unikała. Wiedział, że Ryder już coś sobie postanowiła i miał nadzieję, że to nie było to, o czym myślał.

***

Wieczorem tego samego dnia, wyjechali na obrzeża San Francisco, by ulokować się bezpiecznie wokół starej fabryki, należącej do Danielsa. Od informatora dowiedzieli się, że Forbs pomieszkiwał tam od czasu zniknięcia. Mieli dorwać go w środku i załatwić po cichu, wcześniej odbierając utarg. Całą akcję komplikował jedynie fakt, że Sanders wiedział gdzie, kiedy i o której mają uderzyć.
Równo o jedenastej pod fabrykę podjechał czarny sedan, z którego wysiadł dobrze zbudowany brunet. Ukryta za rogiem budynku, Mack, błysnęła lusterkiem w kierunku Huntera, czającego się za jednym z niewielu drzew, stojących przy rzadko używanej drodze stanowej. Greyson wysłał jej sygnał zwrotny i zaczął przemykać w mroku pod tylne wejście, gdzie mieli czekać na niego Liz i Matt.
Mackenzie kiwnęła głową do stojącego za nią Jacka, kiedy Forbs zniknął w środku, na powrót uruchamiając zabezpieczenia. Chłopak wstukał kilka literek w pole z hasłem, na podłączonym do systemu alarmowego laptopie. Po kilku dłużących się sekundach rozległo się ciche kliknięcie, oznajmiające wyłączenie wszelkich zabezpieczeń. Brunet uśmiechnął się z tryumfem, odciął w skrzynce na nimi odpowiednie kable, zwalniając tym magnetyczne zamki w drzwiach i rzucił dziewczynie nóż, samemu wydobywając z kabury broń. Mackenzie wyszczerzyła się do niego, łapiąc ostrze w locie i ruszyła wzdłuż ścian budynku, stanowczo zbliżając się wejścia. Gdy Ryder badała teren w środku, Jack czaił się przy drzwiach, obserwując uważnie drogę. Po niespełna minucie dziewczyna uderzyła pięścią w metalową blachę, dając mu znak, że może wejść do środka.
Po przejściu zaledwie pięciu metrów, dobiegł ich głuchy odgłos strzałów. Mackenzie warknęła pod nosem, przyśpieszając chód do sprintu. Jack również zaczął biec, przeklinając w myślach Sandersa i Greysona. Już sam nie wiedział, któremu przywalić w mordę mocniej. Adamowi, który z całą pewnością przygotował dla nich mały komitet powitalny za sprawą Danielsa, czy Hunterowi, który w razie niebezpieczeństwa, miał unikać korzystania z jakiejkolwiek broni palnej, ale najwyraźniej zignorował ten fakt. Mieli we trójkę, wejść od tyłu do budynku i cicho przemknąć pod drzwi do głównej hali. Plan zakładał, że w tamtym miejscu poczekają na sygnał od nich i razem wparują do pomieszczenia.
Wpadli we dwójkę do wielkiej hali produkcyjnej, niemal wyrywając drzwi z zawiasów. Obrazek, jaki tam zastali, ani trochę ich nie zdziwił. Ryder na widok Adama, mierzącego z broni do Huntera, prychnęła pod nosem, niemalże ze śmiechem. Ten facet był tak przewidywalny, że aż trudno jej było w to uwierzyć. Dziewczyna rozejrzała się po pomieszczeniu, dostrzegając stare maszyny, stojące kilka metrów od nich, palety, na których stały bloki czegoś, co na pierwszy rzut oka przypominało stal i dwójkę przyjaciół, mierzących lufami w stronę sufitu, nad nią. Skierowała wzrok w górę, dopiero tam dostrzegając na betonowym tarasie, biegnącym wzdłuż pomieszczeń biurowych, umieszczonych wokół hali, około dziesiątki uzbrojonych ludzi. Za plecami jednego z nich, wyłapała wykrzywioną w zjadliwym uśmieszku, twarz Coltona, a obok niego cel ich misji, Jasona Forbsa.
— No proszę, a już myślałem, że ta mała dziwka zrezygnowała po kąpieli w zatoce — parsknął Adam, zwracając lufę w jej stronę. Hunter chciał ruszyć w stronę szatyna, ale zatrzymał się, gdy na jego piersi pojawiła się czerwona kropka celownika.
— Kąpiel była orzeźwiająca. Zapomniałam ci za nią podziękować — mruknęła z przymilnym uśmiechem, podnosząc broń na wysokość ramienia. W mig na jej piersi pojawiła się czerwona kropka, ale ona tylko wyszczerzyła zęby i wbiła zimne jak lód spojrzenie w chłopaka, wyglądającego na nie więcej, niż dwadzieścia lat. — A, a, a. Nie radzę. Możesz próbować mnie zestrzelić, ale zanim naciśniesz spust zdążę wystrzelić w jego pierś i pozbyć się twojego mózgu z tego świata.
Chłopak spojrzał na nią niepewnie, by po chwili szukać potwierdzenia w oczach Chase’a, stającego obok niego. Colton tylko posłał Ryder nienawistne spojrzenie i położył dłoń na broni chojraka, zmuszając go do jej opuszczenia. Mack posłała mu buziaka i na powrót skupiła uwagę na Sandersie.
— Pozwól, że dam ci radę, gnojku — warknęła, nie tracąc z twarzy uśmiechu. — Masz jeszcze szansę zatuszować tę sprawę, ugadać się z tymi płotkami Danielsa i ujść z życiem. Wystarczy, że ten tu palant, — wskazała wolną ręką na faceta, znajdującego się na balkoniku nad nią, z wymierzoną w Huntera lufą, — opuści zabawkę, zanim któreś z nas zrobi użytek z arsenału, który tu zawlekliśmy.
— Ja też dam ci małą radę — mruknął, dając znak chłopakowi na górze, co skutkowało ponownym pojawieniem się czerwonej kropi na jej piersi. — Lepiej sobie daruj, bo za nic nie wyjdziesz stąd żywa.
Dziewczyna przewróciła oczami i kiwnęła głową w kierunku przyjaciół po drugiej stronie hali.
— Pamiętaj, że sam tego chciałeś — szepnęła złowrogo, obijając się od podłogi.
W przeciągu kilku sekund rozległy się dwa strzały, z tarasu spadły dwa ciała, rozpłaszczając czaszki na miazgę, przez siłę uderzenia, a zabójcy pochowali się za palety z metalem, nieznanego pochodzenia. Sanders rzucił się za najbliższą maszynę, unikając kuli, wystrzelonej przez Jacka. Rozpętało się piekło. Raz po raz z góry spadały ciała zastrzelonych, pociski odbijały się od metalowych bloków, które utrudniały trafienie z góry, Sanders krzyczał do Chase’a, żeby ukrył gdzieś Jasona, a sam Forbs wrzeszczał jak oszalały na ludzi, zirytowany ich brakiem celności.
Gdy Mack przeładowała magazynki, dostrzegła, że Hunter przemyka się do Adama, korzystając z chwilowej paniki, jaka zapanowała na górze. Odpuściła, więc sobie konfrontację z Sandersem, dalej wymieniając ogień z wrogami na tarasie. Wiedziała, że Hunter sobie z nim poradzi. 
Po niecałych pięciu minutach strzelaniny, na górze zostały trzy osoby, w panice szukające sposobu na wyjście z tego cało. Ryder kiwnęła głową do Matta i Liz, wysyłając ich za celem. Matt skinął jej głową, wiedząc, że to oni musieli dorwać Coltona i Forbsa. Rozgrywka na dole należała do Demon’s Revenge.
Jack przestrzelając jednemu facetowi szyję, przebiegł za jej paletę, unikając kolejnego strzału Adama.
— Jadę za dwójką, która wyszła drzwiami ewakuacyjnymi — mruknął strzelając  w stronę Sandersa, jednak nabój odbił się od maszyny. — Jeśli Daniels dowie się o tej sytuacji, nie wyjdziemy stąd żywi. Dopilnuj, żeby Adam nie zabił Huntera.
— Pospiesz się i zabieraj dupę w troki — warknęła, przytulając go.
— A to za co było? — wymamrotał, uśmiechając się na widok jej speszonej miny.
— Po prostu idź. Osłaniam ci dupę.
— Ja myślę. — Mrugnął do niej i ruszył pędem do drzwi, pochylając nisko głowę.
Wiedział, że Ryder coś knuła i to prawdopodobnie było pożegnanie. Wyraz jej oczu nieco go zaniepokoił, ale nie miał czasu na wyciąganie z niej prawdy i przemawianie do rozumu. Czas gonił nieubłaganie.
Mack odetchnęła z ulgą, gdy Jack zniknął za drzwiami. Skupiła się, próbując zgadnąć gdzie Forbs mógł trzymać pieniądze z ostatniego utargu Danielsa. Dazai powiedział im, że Jason wozi je tygodniami ze sobą, nie spuszczając z nich oka, dopóki nie odda ich w ręce samego szefa. Uzmysłowiła sobie po chwili, że z samochodu nie zabierał dosłownie niczego, więc torba z pieniędzmi musiała leżeć w maszynie. Zanim jednak się podniosła i ruszyła w ślad za Jackiem, zza maszyny dosłownie wyleciał Sanders, którego Hunter okładał raz po raz pięściami z taką furią, że aż cofnęła się  na widok dzikości, panującej w oczach partnera.
— To za Matta — mruczał Greyson uderzając w zakrwawioną twarz szatyna. — To, za Jacka. — Tym razem uderzył z drugiej strony, a głowa Adama zatańczyła tak, jak brunet jej zagrał. — To, za Liz. — Uderzył w jego szczękę od dołu. Sanders zachwiał się niebezpiecznie. — A to, — odsunął ramie w tył, — za Mack, popierdoleńcu.
Hunter wyprowadził szybki cios, który trafił wprost w środek twarzy Adama, posyłając go na podłogę. Mack wiedziała, że nienawidził go od lat, gardził nim. Po tym jak przyłapał go na próbie gwałtu stracił hamulce, omal go nie zabijając i poprzysiągł, że kiedyś to dokończy. A Hunter Greyson zawsze doprowadzał groźby do czynów.
Podniosła się na nogi i ruszyła w stronę wyjścia. Zanim zniknęła za drzwi usłyszała wystrzał. Odwróciła głowę tylko po to, by zobaczyć, jak krew Adama rozbryzguje się na betonowej posadzce.
Wypadła na świeże powietrze i rozejrzała się po podjeździe. Gdy zlokalizowała sedana, podbiegła do niego i z rozpędu uderzyła pięścią w tylną szybę. Skórzana rękawiczka złagodziła uderzenie, dzięki czemu Mackenzie zaczęła grzebać w bagażniku, nie zostawiając nigdzie swojego DNA. Po chwili macania na oślep, natrafiła na to czego szukała. Wyciągnęła torbę, upewniła się, że w środku znajdują się pieniądze i rzuciła ją na ziemię, chowając broń do kabury. Sięgnęła dłońmi do łańcuszka, na którym wisiał stary nieśmiertelnik. Zdjęła go i chwile mu się przyglądała, zastanawiając, czy aby dobrze robi. Szybko potrząsnęła głową, odpędzając od siebie wątpliwości. Na blaszce były wyryte dwa adresy. Wiedziała, że jeśli będzie chciał, znajdzie ją. Powiesiła łańcuszek na kawałku szkła, które wystawało zza czarnej blachy i rzuciła się biegiem wzdłuż drogi do miejsca, gdzie zaparkowali swoje auta.
Uśmiechnęła się widząc, że stary Nissan Jacka zniknął. Wrzuciła torbę z pieniędzmi na tylne siedzenia i wsiadła do swojego kochanego Mustanga. Wyjechała na drogę i ruszyła w kierunku przeciwnym do San Francisco, do starej knajpy East Avenue Food.

*

— Hunter! — Liz krzyknęła do bruneta z tarasu, wskazując na otwarte drzwi ewakuacyjne. — Załatwiliśmy Forbsa, ale Chase uciekł!
Chłopak jedynie pokiwał jej głową i pobiegł w stronę wyjścia. Nigdzie nie widział Mack, więc domyślił się, że poszła szukać pieniędzy. Dręczyło go cholerne przeczucie, że wcale go nie posłuchała i zrobiła cos głupiego. Wypadł na zewnątrz w momencie, w którym stary Chevrolet z piskiem opon ruszył w stronę miasta. Zaklął pod nosem rozglądając się wokół, w poszukiwaniu Ryder. Jego uwagę zwrócił kawałek metalu, pobłyskujący przy stłuczonej tylnej szybie sedana. Podszedł do samochodu i ściągnął wisiorek ze szkła. Parsknął pod nosem, gdy w jego dłoni znalazła się mała blaszka, należąca do Mack. Spojrzał na drogę, na której mógł dostrzec jedynie dwa, oddalające się światła
— Cholera jasna. — Uśmiechnął się pod nosem. — Naprawdę to zrobiłaś, wariatko. — Zaśmiał się z niedowierzaniem, po chwili odwracając nieśmiertelnik na drugą stronę. — East Avenue Food, co? Tandetna nazwa.
— Hunter! — Dobiegł go krzyk Matta, idącego w jego stronę. — Dzwonił Jack. — Schował telefon do kieszeni i spojrzał na stopniowo oddalające się światła. — Chase dzwonił już do Shanksa. Powiedział mu, że Mack zabrała pieniądze.
— Bo to zrobiła — parsknął brunet.
— Co takiego? — warknęła Liz, patrząc w ślad za znikającym samochodem. — Ona oszalała.
— Nie, El. — Hunter znowu uśmiechnął się pod nosem, zaciskając w dłoni nieśmiertelnik Mack. — To jest jej wolność.
Matthew parsknął pod nosem i skrzyżował ręce na szerokiej piersi. Złapał spojrzenie bruneta i uśmiechnął zawadiacko.
— Chyba nie tylko jej, Greyson. — Po chwili ciszy, sięgnął do kieszeni dżinsów i rzucił chłopakowi klucze, które ten bez trudu złapał, mimo panujących ciemności. Skinął głową w stronę samochodów, gdzie stała jego czarna Honda. — Zwialiście z parkingu zanim opuściliśmy budynek.
— Nie zapomnę ci tego, Matt.
Po tych słowach szybko ruszył do samochodu, by chwilę później gnać po ciemnych drogach, goniąc Mackenzie. Blondyn pokiwał głową w rozbawieniu i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. Rozłożył ręce i zaśmiał się radośnie niczym dziecko.
— Pozwalasz mu odjechać z Mack? — Liz wpatrywała się z niedowierzaniem w partnera. — Skąd ta nagła zmiana?
— Powiedziała mi, że tego chce — wymamrotał, przenosząc na nią spojrzenie.
— Kiedy, do jasnej cholery? — Dziewczyna wytrzeszczyła na niego oczy, opierając dłonie na biodrach.
— Zanim wyjechaliśmy na akcję — mruknął po czym parsknął pod nosem. — Właściwie to mnie skrzyczała, powiedziała, że jestem idiotą, uderzyła kilka razy w, jak to ona mówi, zakuty łeb i uświadomiła, że czuje cos do niego od trzech lat i to z wzajemnością. Po prostu przestała się hamować, miała już dość. Zrozumiałem, że z nim jest szczęśliwsza. — Podszedł do niej i zamknął w niedźwiedzim uścisku. Dziewczyna wtuliła się w szeroką pierś, całkowicie rozluźniając mięśnie.
— To już koniec, prawda? — wymamrotała w jego bluzę, wtulając się bardziej w jego tors. Johnson zaśmiał się radośnie, bardziej przyciskając ją do siebie.
— Tak, skończyliśmy — wyszeptał do jej ucha, by po chwili znów skierować wzrok w rozgwieżdżone niebo. — Nareszcie skończyliśmy.
— Matt? — Liz uniosła głowę, łapiąc spojrzenie blondyna.
— Hm?
— Kocham cię — mruknęła, po czym pocałowała go delikatnie i na powrót wtuliła twarz w ciepłą bluzę.
— Ja ciebie też — wymamrotał w jej włosy, przymykając oczy.
Trwali tak przez dłuższą chwilą, w końcu po prostu ciesząc się swoją obecnością. Ledwo do nich docierało, że nareszcie zostali wolnymi ludźmi, mogli sami decydować o swoim życiu, nie musieli się przed nikim tłumaczyć. Mogli po prostu stąd wyjechać i cieszyć się sobą, nie oglądając się co chwilę przez ramię w oczekiwaniu ataku. Wykonali ostatnie zadanie, spłacili dług. Byli wolni. W końcu, po tylu długich latach, wolni.

***

Wpatrywała się w nocne niebo, mocno zaciskając dłonie na barierce otaczającej krawędzie dachu. Nadal nie mogła uwierzyć, że tu była. Ten sam stary dach, miasto migoczące w oddali tysiącem świateł, rozgwieżdżone niebo. Wszystko było takie, jak je zapamiętała. Nawet wiatr, podrywający jej długie, brązowe kosmyki do tańca, zdawał się rozpoznawać tę małą, złośliwą dziewczynkę, przesiadującą tam niegdyś godzinami.
Po tylu latach rozłąki z ukochanym domem w LA, w końcu mogła odetchnąć tym samym powietrzem, poczuć tę samą energię. Żałowała tylko, że nie było tu już tych samych ludzi. W końcu to za tym tęskni się najbardziej, za miejscami i ludźmi.
Westchnęła, rozkoszując się świeżym, nocnym powietrzem, gdy wyczuła czyjąś obecność za sobą. Stare nawyki nadal działały, ale doskonale wiedziała, kto za nią stoi, więc niewzruszona wpatrywała się w panoramę metropolii, nawet nie zerknąwszy przez ramie na przybysza. Ten za to bezszelestnie, niczym kot podszedł do niej i otoczył ramionami w tali, opierając brodę na jej głowie. Zapatrzył się w ten sam widok i mimowolnie uśmiechnął. To nie było jego miasto. Pochodził z Atlanty i nie do końca czuł klimat tego miejsca, ale przyjechał tu dla niej, a jej uśmiech wynagradzał mu rozłąkę z domem. Los Angeles, miasto aniołów. Ryder kochała to miejsce i tylko to się dla niego liczyło. Nie było tam w końcu tak źle. Może i czekał na powrót do domu osiem lat, ale dla niej mógł czekać całą wieczność. To Mackenzie była jego domem.
— Tęskniłam za tymi chwilami — mruknęła, wtulając się plecami w tors bruneta. — Tyle czasu bez tego widoku. Nadal nie mogę uwierzyć, że stoję na tym samym dachu i widzę to, co widziałam kiedyś.
— To uwierz, Mack — szepnął jej wprost do ucha. — Jesteś tutaj. Czujesz to samo powietrze, widzisz te same gwiazdy. Jesteś w domu. My jesteśmy.
Obróciła się w jego ramionach, zszokowana wpatrując w twarz, na której gościł łagodny uśmiech.
— Co powiedziałeś?
— To, co słyszałaś, mała. — Pochylił się i delikatnie ucałował jej rozchylone usta. Oparł swoje czoło o jej i spojrzał głęboko w niebieskie oczy dziewczyny — To jest nasz dom Ryder, nasza wolność.





Od autorki: Ostatnia część zapychacza za nami, co oznacza, że kolejnym postem wracamy do głównej historii. Strasznie Was przepraszam za ten przestój, ale egzaminy kwalifikacyjne, koniec roku i te sprawy. To wszystko zajmuje masę czasu, więc do napisania została mi połowa rozdziału, ale dam radę. Postaram się wyrobić do dwóch tygodni. Pozdrawiam cieplutko i do następnego :)